1) این هم از عمر شبی بود که حالی کردیم

دیروز و پریروز فرصتی پیش آمد برای دیدار با چندتا از دوستان وبلاگ نویس که در این چند وقت خواندن وبلاگ های شان شده بود یکی از عادت های من. دیدار با تله پاتی و سیب سرخ و البته بتکده که سرانجام پس از یک سال که هربار جور نمی شد همدیگر را ببینیم، این بار طلسم شکست و دیدار صورت گرفت. برای کارگاه آموزش وبلاگ نویسی که توسط بچه های شبکه آسمان در محل دانشگاه شهید رجایی برگزار می شد این دوستان گرد هم آمده بودند. که علاوه بر این افراد عده ای کارآموز هم از دانشگاه ها و شهرهای مختلف حضور داشتند که جمع خوب و صمیمی یی شکل گرفته بود. حقیقتا حضور در میان این همه آدم خوب برای من یکی که قوت قلب بود و نقطه عطف ماجرا هم همین فرصت دیدار با دوستان مجازی بود. یک اعتراف هم باید بکنم این که همیشه فکر می کردم هر وقت میرمحمد میرصالحی را از نزدیک ببینم کلی حرف برای گفتن خواهم داشت و کلی حرف هم برای شنیدن اما نمی دانم چرا خیلی مجال گپ و گفت پیش نیامد! همین طور در مورد مهدی شیخ باید خطاب به او بگویم که اگر تا امروز به او اعتقاد داشتم از امروز به بعد به او ایمان دارم.

2) من با تو خوشم تو خوشی با دل من …

3) ای ساربان کجا می روی؟ لیلای من چرا می بری؟

این آهنگ نامجو را خیلی دوست دارم. حس غریبی دارد. از آن آهنگ هایی است که وقتی دلت می گیرد باید بهشان پناه ببری. امشب هم از همان شب هاست. دوست دارم تا خود صبح زمزمه کنم.

تو اکنون ز عشقم گریزانی

غم ام را ز چشم ام نمی خوانی

از این غم، چه حالم، نمی دانی

پس از تو نمونم برای خدا

تو مرگ دلم را ببین و برو

چو طوفان سختی ز شاخه غم

گل هستی ام را بچین و برو

که هستم من آن تک درختی

که در پای طوفان نشسته

همه شاخه های وجودش

ز خشم طبیعت شکسته